لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف از تحقیق حاضر تاثیر سه شیوه تمرینی بر بیان ژن TGFB1 و VASH-1 در بافت بطن چپ رت های ویستار بود. مواد و روشها: 40 سر موش ویستار8 هفته ای با میانگین وزن33+237 گرم در محیطی کنترل شده نگهداری و به صورت تصادفی در5 گروه 8 تایی قرار گرفتند. برنامه های تمرینی به مدت 8 هفته و هفته ای 3 جلسه با شدت مشخص بود. تمرینات هوازی شامل 47 دقیقه دویدن با شدت متوسط VO2MAX 65 % بر روی تردمیل بود. تمرین HITشامل دویدن با سرعت 2 متر در دقیقه با شیب فزاینده بر روی نوار گردان و تمرینات HIIT شامل 4 وهله تناوبی شدید با شدت 90تا 100درصد VO2MAX و چهار وهله تناوبی کم شدت 50 تا 60 درصد VO2MAX انجام شد. گروه کنترل پایه در هفته اول و پس از استقرار تحت جراحی و بافت برداری قرار گرفت گروه های دیگر پس از آخرین جلسه تمرینی تشریح و سپس بافت قلب آن مورد بررسی قرار گرفت. تغییرات برون گروهی توسط آنالیز واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری0/05 ≥ P مورد تجزیه تحلیل قرار گرفت. یافته ها: 1-نتایج نشان می دهد 8 هفته تمرین MIT (001/0 ≥ P)، HIT (001/0≥ P)، HIIT(001/0≥ P) باعث افزایش معنادار بیان TGF-β1در بطن چپ موش های نرویستا ر شد 2-نتایج تحقیق حاضر کاهش معنی دار بیان ژن VASH-1 بین 5 گروه پژوهش نشان می دهد(د(0001/0 (P<. نتیجه گیری: بنظرمیرسد تمرین منظم پتانسیل اثر گذاری در افزایش هایپرتروفی قلب با افزایش TGF-β1 کاهش VASH-1 در رت های نزاد دارد

مقدمه: نظر به تاثیرات هموستاتیک و پتانسیل های " تنظیم کنندگی" (Regulatory) نیتروژن اکسید (NO) در فیزیولوژی عروق، طی سا ل های اخیر توجه روزافزونی به نقش عوامل تنظیم کننده و آنزیم های سازنده این مولکول مهم حیاتی از جمله آنزیم "اندوتلیالی سنتز کننده(eNOS) " NO  (که میزان تولید این ماده را در بافت عروقی کنترل می کند)، معطوف شده است. در دیابت به واسطه افزایش کاتابولیسم و کاهش تولید NO، نقصان در "فراهمی زیستی" این مولکول پدید می آید (NO quenching)، که این نقیصه در اشکال شدید خود با ایجاد اختلال در "اتساع عروقی" بافت های محیطی (به ویژه عضلات مخطط) و کاهش جریان خون موضعی، میزان برداشت وابسته به انسولین گلوکز را کاهش داده و در نهایت ایجاد عارضه "مقاومت به انسولین" را می نماید. روش ها: در مطالعه حاضر، تأثیرات پلی مورفیسم ناحیه پروموتر ژن eNOS در موقعیت 786×C/T (که قبلا اثرات عملی آن در تعیین میزان نسخه برداری از ژن eNOS نشان داده شده)، بر ایجاد رتینوپاتی دیابتی در جمعیت مبتلا به دیابت نوع یک(T1DM)  مورد بررسی قرار گرفته است.یافته ها: توزیع فراوانی آلل ها و ژنوتیپ های این پلی مورفیسم در نزد جمعیت های شاهد (سالم) (104 نفر)، بیمار (249 نفر) و افراد مبتلا به رتینوپاتی دیابتی (115 نفر)، اختلاف معنی داری را نشان داد، به نحوی که آلل C (که قبلا نقش آن در کاهش فعالیت ناحیه پروموتر گزارش شده) فراوانی بیشتری در کل جمعیت بیماران (P=0.04) و به ویژه در نزد مبتلایان به رتینوپاتی در مقایسه با گروه شاهد (سالم) (P=0.02)، را واجد بوده است. توزیع آلل ها در بین دو زیرگروه دارای رتینوپاتی (134 نفر) و بدون رتینوپاتی (115 نفر)، تفاوت معنی داری را نشان نداد(P=NS) .نتیجه گیری: یافته های مطالعه حاضر با تحقیقات قبلی که همراهی آلل C این پلی مورفیسم با مقادیر بالا و غیر طبیعی HbA1c را گزارش نموده اند، مطابقت داشته و ضمن طرح دوباره کارکرد های فنوتیپیک برای این پلی مورفیسم، تکرار انجام مطالعات مشابه و نیز ضرورت تحقیقات تکمیلی برای بررسی زمینه ها و امکان وارد نمودن آن به طبّ بالینی (مثلا در تعیین نسبی پیش آگهی) را پیشنهاد می دهد.

مقدمه: تغییرات سطح سرمی IGF-I در زمینه بیماری دیابت، حتی در صورت عدم کاهش و احیانا افزایش سطوح تام آن، عملا با کاهش سطح آزاد و کاهش فراهمی زیستی (Bioavailability) این فاکتور رشد بروز می یابد. با توجه به پتانسیل های مثبت و تاثیرات حمایتی IGF-I در فرآیندهای ترمیم بافتی و باززایش (Regeneration) سلول های تحت آزار، کاهش سطح آزاد این ماده زمینه ساز بروز و یا تشدید اختلالات و عوارض مختلفی می گردد. جهت بررسی این نکته که آیا تفاوت های موجود در بروز و یا عدم بروز عارضه رتینوپاتی دیابتی در نزد بیماران مبتلا به دیابت نوع یک می تواند به نوعی مرتبط با تغییرات ساختمانی ژن IGF-I باشد، مطالعه حاضر برای نخستین بار به این موضوع می پردازد.روش ها: در تحقیق حاضر فراوانی آلل های مربوط به دو پلی مورفیسم ژن IGF-I در موقعیت های -383*C/T و -1089*C/T در نزد 248 بیمار بریتانیایی- قفقازی مبتلا به دیابت نوع یک (135 نفر با رتینوپاتی و 113 نفر بدون رتینوپاتی) با استفاده از روش ARMS-PCR مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: توزیع فراوانی آلل ها و ژنوتیپ های مربوط به این دو پلی مورفیسم تفاوت معناداری را از نظر آماری بین دو جمعیت بیماران دیابتی با توجه به وجود یا فقدان رتینوپاتی نشان نداد (P³0.05).نتیجه گیری: با توجه به نقش برجسته IGF-I در پاتوفیزیولوژی عوارض دیررس بیماری دیابت به ویژه رتینوپاتی دیابتی، یافته های ما در وهله اول ممکن است بر فقدان عملکرد پلی مورفیسم های مطالعه شده دلالت نماید که به معنی تاثیرات غیرقابل ملاحظه این دو پلی مورفیسم بر میزان نسخه برداری از ژن IGF-I و در نهایت تعیین غلظت سرمی/ شبکیه ای پروتئین IGF-I است. پیام دیگر این تحقیق می تواند اشاره به عواملی باشد که علاوه بر ژن IGF-I، در عملکرد این محور نقش دارند. مطالعه مجدد فرضیه حاضر در قالبی جامع که دیگر متغیرهای سیستم IGF-I را نیز شامل گردد، قابل توصیه به نظر می رسد.

در پژوهش های مرتبط با سرطان امروزه توجه خاصی به گروه جدیدی از ژن های موثر در سرطان به نام ژن های سرطان/بیضه (CT، Cancer/Testis) معطوف گردیده است. وجود سد خونی-بیضه ای ویژگی منحصر به فردی را در بیضه ایجاد نموده است. ژن هایی که بیان طبیعی آنها محدود به بیضه است و در دیگر بافت های طبیعی یا بیان نداشته و یا بیان بسیار اندکی دارند، به سبب وجود این سد برای سیستم ایمنی بدن بیگانه محسوب گردیده و در صورت بیان نابه جا در بافت های دیگر، مانند آنچه در اغلب بافت های سرطانی رخ می دهد، می توانند محرک سیستم ایمنی و ایجادکننده پاسخ ایمنی باشند. بر این اساس ژن های سرطان/ بیضه اهداف نویدبخشی برای واکسن های سرطان و ایمونوتراپی هستند. در بدخیمی ها تنظیم بیان ژن مختل می شود و این امر منجر به بیان آنتی ژن های CT در انواع مختلفی از تومورها می شود. با این حال هنوز مشخص نشده است که بیان نامتعادل این ژن ها در انواع مختلف سرطان علت بروز سرطان یا معلول آن است. مکانیسم عملکردی ژن های CT اغلب ناشناخته است. فهرست فزاینده ای از ژن های C T مرحله کارآزمایی بالینی را برای به منظور استفاده در پیشگیری و یا درمان سرطان می گذرانند. در این پژوهش، ژن TSGA10 به عنوان یکی از ژن های CT بازنگری می گردد. این ژن در بالاترین میزان خود در اسپرماتیدهای در حال طویل شدن بیان می شود و محل استقرار آن در Fibrous sheath اسپرم بالغ است و به عنوان یک بیومارکر سرولوژیکی در لنفومای پوستی شناخته می شود. بیان نامتعادل TSGA10 در لوکمی لنفوبلاستیک حاد (ALL)، سرطان های پستان، مغز، معده- روده ای و گسترده ای از سرطان های دیگر در سطح mRNA و پروتیین گزارش شده است. فقدان یا کاهش بیان TSGA10 در مردان نابارور مبتلا به آزواسپرمی غیرانسدادی نیز گزارش شده است.

مقدمه: یکی از واسطه های التهابی مهم و ضروری در آغاز و بروز دیابت نوع 1 سایتوکین IFN-g می باشد. این سایتوکین که از گروه سایتوکین های Th1 محسوب می شود، نقش بسیار مهمی را در برانگیختن سلول های ایمنی بیطرف Th0)) و تبدیل آنها به سلول های Th1 و به طور متقابل مهار تکثیر سلول های Th2 دارد که در نهایت سبب القا و پیشبرد پاسخ های ایمنی سلولی می گردد. با توجه به آنکه الگوی پاسخ ایمنی در بیماری خودایمن دیابت نوع 1 از نوع سلولی است، این سایتوکین جایگاه مهمی را از نظر هدایت واکنش های خودایمن و بر هم زدن نظم عوامل سلولی و مولکولی درگیر داراست. از منظر مداخلات درمانی در بیماری دیابت نوع 1 نیز این سایتوکین موضوع تحقیقات متنوعی در سطوح مختلف بوده است.روش ها: در قالب یک Candidate Gene Association Study میزان تاثیر پلی مورفیسم ژن IFN-g در موقعیت +874*T/A بر ایجاد و پیشرفت بیماری دیابت نوع 1 مطالعه شد. جمعیت مورد مطالعه شامل 248 نفر بیمار بریتانیایی- قفقازی با دیابت نوع 1 و 119 نفر بدون بیماری مشخص (سالم) بوده است. روش ARMS-PCR جهت تعیین آلل و ژنوتیپ مربوط به پلی مورفیسم مذکور انتخاب گردید.یافته ها: توزیع فراوانی آلل/ ژنوتیپ حاصله از پلی مورفیسم ژن IFN-g تفاوت معنی داری را از نظر آماری در بین دو جمعیت مقایسه شده کنترل و بیمار نداشت (P³0.05).نتیجه گیری: با توجه به گزارش های قبلی که همراهی پلی مورفیسم مورد نظر با بیماری دیابت نوع 1 را گزارش نموده اند، یافته های ما چنین نتیجه ای را تایید نمی کند که می تواند دلالت بر این نکته نماید که پلی مورفیسم (های) ژنی دخیل در ایجاد دیابت نوع 1 در گزارش های قبلی، پلی مورفیسم (های) دیگری (یا در داخل ژن IFN-g یا در ساختمان ژن های مجاور) بوده اند که با پلی مورفیسم مورد مطالعه در Linkage Disequilibrium می باشند.

هدف: با توجه به فقدان یک روش استاندارد برای تهیه و خالص سازی آنتی ژنهای انگل توکسوپلاسما گوندی از سویی، و عدم امکان تشخیص زمان ایجاد عفونت از سوی دیگر، استفاده از آنتی ژنهای خالص نو ترکیب که مربوط به مراحل آغازین تکثیر انگل بوده و با استفاده از دانش بیولوژی مولکولی تهیه شده باشند مورد توجه بسیار قرار گرفته است. هدف از انجام این کار، در اختیار داشتن ژن کلون شده در پلاسمید است تا با استفاده از بیان ژن بتوان  به آنتی ژن نوترکیب انگل دست یافت.روشها: قسمتی از ژن P35 که توالی سیگنال آنتی ژن را شامل می شود با استفاده ازواکنش زنجیره پلیمراز (PCR) تکثیر شد و پس از خالص سازی و انجام Ligation درون و کتور pGEM-5z کلون شده و به وسیله ترانسفورماسیون به باکتری منتقل گردید. کلون شدن ژن با استفاده از Restriction Enzyme Analysis وColony-PCR تایید شد. پلاسمی نو ترکیب حاصله برای حصول اطمینان از صحت توالی ژن کلون شده به وسیله تعیین توالی مورد ارزیابی قرار گرفت.نتایج: نتیجه الکتروفورز محصول PCR تکثیر شدن قطعه ای 450جفت بازی را نشان داد. انجام Colony- PCR در مورد کلنی هایی که به روش ά- Completation غربالگری شده بودند نشان دهنده وجود قطعه DNA مورد نظر درMultiple Cloning Site وکتور مورد استفاده بود و انجام Restriction Enzyme Analysis برروی پلاسمیدهای استخراج شده این امر را تایید کرد. ارزیابی توالی تعیین شده به وسیله نرم افزارBLAST نشان داد سکانس ژن مذکور با داده های موجود در بانک ژن همپوشانی قابل توجهی دارد.نتیجه گیری: کلون شدن ژن مرتبط با آنتی ژن P35 توکسوپلاسما در وکتور GEM دو امکان مهم را در اختیار ما قرار می دهد. یکی اینکه با وارد ساختن ژن کلون شده به درون باکتری، نگهداری ژن را به مدت طولانی برای کاربردهای مکرر میسر می سازد و به همراه تکثیر پلاسمید، ژن درون پلاسمید نیز تکثیر می یابد. دوم اینکه قرار داشتن محل اثر آنزیم های برشگر خاص در دو سر قطعه ژن، این امکان را فراهم می آورد که با اثر دادن آنزیم های مذکور، به راحتی بتوان ژن مورد نظر را از وکتور خارج ساخته و جهت بیان ژن و تهیه پروتئین نوترکیب، این ژن را در یک وکتور بیان، ساب کلون نمود. همچنین مشاهده تطابق توالی به دست آمده با اطلاعات موجود، تاییدی برنتایج مطالعات است که با استفاده از بررسی مقایسه ای توالی ژنهای توکسوپلاسما و روشذ (Restriction Fragment Length Polymorphism) RFLP صورت گرفته و نشان می دهد که بین سه دودمان ژنتیکی موجود برای توکسوپلاسما، فارغ از محل جغرافیایی جدا شدن انگل، از نظر توالیDNA حداکثر تا 1% اختلاف ممکن است وجود داشته باشد.

سابقه و هدف: آنتی ژن ایمنی بخش(PA) (Protective antigen) Bacillus anthracis به عنوان واکسن سیاه زخم مورد استفاده قرار می گیرد. کلون و بیان ژن PA در سویه های مختلف گزارش شده است که بیش ترین بیان، درB. subtilis تا μg/ml 160 بوده است. هدف ازاین تحقیق کلون کردن ژن PA در ناقل بیان کننده pWB980 و انتقال آن به B. subtilis سویه WB600 می باشد.مواد و روش ها: در این مطالعه پلاسمید pXO1 از B. anthracis سویه Stern با روش قلیا جدا و ترادف بازی  kb 4/2 ژن با استفاده از PCR تکثیر گردید. قطعه تکثیر یافته به طور مستقیم  بر روی ناقل pTZ57R کلون و با استفاده از روش CaCl2 به E.coli سویه DH5α انتقال یافت. سپس ژن با آنزیم های SalI و  KpnIاز روی T-Vector جدا گردید. واکنش اتصال بین قطعه ژن خالص شده PA و ناقل pWB980 گذاشته شد و سپس با روش Electroporation در V 1000 به  B. subtilis منتقل شد.یافته ها: در این تحقیق توانستیم ژن PA را به وسیله PCR از B. anthracis سویه Stern جدا و ابتدا در پلاسمید pTZ57R کلون کرده و وجود ژن با تجزیه و تحلیل آنزیمی، واکنش PCR و تعیین ترادف بازی (Sequencing) تایید گردید. سپس ژن بر روی ناقل بیان کننده pWB980 و در B. subtilis کلون و وجود ژن در دو کلنی مقاوم به کانامایسین AMN1 و AMN3 با استفاده از تجزیه و تحلیل آنزیمی و واکنش PCR تایید گردید. نتیجه گیری: در این تحقیق با تغییر در روش های مورد استفاده و استفاده از ناقل بیان کننده pWB980 توانستیم ژن PA را درB. subtilis کلون کنیم. این ژن برای اولین بار در ایران جدا و کلون شده است؛ هم چنین این تحقیق اولین کار کلون کردن ژن در میزبان B. subtilis در ایران می باشد.

زمینه و هدف: عفونت ویروس هپاتیت B در سراسر جهان آندمیک است. حدود 350 میلیون ناقل ویروس هپاتیت B در جهان وجود دارد. حدود یک میلیون نفر در سال به دنبال عفونت ویروس هپاتیت B تلف می شوند. متاسفانه دارویی که بتواند به درمان کامل هپاتیت B بیانجامد، وجود ندارد و تنها راه جهت کنترل اپیدمی ها، انجام واکسیناسیون می باشد. اندازه گیری مقدار DNA ویروسی برای شناسایی افرادی که دارای عفونت مزمن هستند، مورد استفاده قرار می گیرد، همچنین برای بررسی و پیش بینی سیر درمان بیماری و تاثیر داروهای ضد ویروسی در رژیم های درمانی کاربرد دارد. با معرفی Real-time PCR در آزمایشگاه های تشخیص طبی، اندازه گیری کمی DNA ویروس در نمونه های بالینی به طور معنی داری توسعه پیدا کرده است. هدف از این مطالعه، کلونینگ و شناسایی ژن کدکننده آنتی ژن سطحی ویروس هپاتیت B به عنوان استاندارد خارجی است. روش بررسی: این تحقیق یک مطالعه توصیفی می باشد. برای تکثیر ژن S، ابتدا ژنوم ویروس از نمونه سرم که از نظر (Hepatitis B surface Antigen)HbsAg  مثبت بود، استخراج شد. سپس با استفاده از پرایمرهای اختصاصی، قطعه ای از ژن S با روش PCR (Polymerase chain reaction) تکثیر شد. برای کلونینگ ژن S از یک کلونینگ وکتور  pTZ-57R(فرمنتاس) استفاده گردید. پس از خالص سازی، محصول PCR به داخل وکتور پلاسمیدی کلون شد و به داخل سلول مستعد E.Coli سویه TG1، ترانسفورم شد. باکتری حاوی پلاسمید نوترکیب با روشهای مختلف از قبیل مقاومت به آنتی بیوتیک، PCR، برش با آنزیم های اختصاصی و در نهایت تعیین توالی، مورد بررسی قرار گرفت. برای آنالیز آماری، از آزمون t و محاسبه میانگین تعداد کلنی های شمارش شده بر روی پلیت های حاوی آنتی بیوتیک و بدون آن، استفاده گردید. یافته ها: پس از استخراج DNA ویروسی با استفاده از آغازگرهای اختصاصی، ژن S با روش PCR تکثیر شد و قطعه ای شامل 175 جفت باز حاصل گردید، سپس ژن S با استفاده از پلاسمید pTZ57R کلون گردید. پلاسمید نوترکیب استخراج شد و با روش PCR و برش آنزیمی، مورد تایید قرار گرفت. برای تایید نهایی، پلاسمید نوترکیب تعیین توالی شد. نتیجه گیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان می دهد که قطعه 175 جفت بازی ژن S در پلاسمید pTZ57R کلون گردیده است که می توان از آن، جهت تهیه استاندارد Real-time PCR یا کنترل مثبت در آزمایش ها استفاده نمود.نتیجه گیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان می دهد که قطعه 175 جفت بازی ژن S در پلاسمید pTZ57R کلون گردیده است که می توان از آن، جهت تهیه استاندارد Real-time PCR یاکنترل مثبت در آزمایش ها استفاده نمود.